Weinig gemaakt

Ik heb dit jaar weinig gemaakt, maar misschien heb ik wel meer geleerd dan ooit.

Het afgelopen jaar heeft mijn eigen creativiteit zich wat stiller gehouden.
Niet verdwenen, maar meer op de achtergrond. Minder zichtbaar als drijfveer. Ik heb nauwelijks achter de naaimachine gezeten en er kwam weinig potlood op papier. Alsof het maken even geen prioriteit had. Wellicht was het aan het wachten op ruimte.

2025 was ook het jaar waarin ik fulltime ging werken. Een stap waar ik bewust voor koos en waar ik trots op ben, maar die me ook confronteerde met een nieuwe realiteit. Een waarin balans niet vanzelfsprekend is. Mijn dagen vulden zich met verantwoordelijkheid, aanwezigheid en willen voldoen. Sommige dagen voelt dat stevig en kloppend, andere dagen merk ik hoe mijn energie vooral gaat naar functioneren.

Wat dit jaar zwaarder voelde dan anders, was het gemis van mijn vader. Niet in grote momenten, maar juist in de kleine, praktische vragen. Tutorvragen die zich ineens aandienen op een doordeweekse avond. Over werk, over keuzes, of iets simpels als: hoe hang ik een tv aan de muur? En welke boormachine koop je dan?
Vragen die vroeger vanzelfsprekend ergens landen, maar nu blijven hangen.

Langzaam leer ik die grotere casussen zelf op te lossen. Door te sparren met mensen om me heen en te vertrouwen op mijn eigen afwegingen. En dat lukt steeds beter. Toch blijft het bijzonder hoe rouw zich soms verstopt in alledaagse details.

Dit jaar zette veel in beweging. En zonder beweging is er geen proces, ook al voelt dat soms rommelig. Misschien zat mijn creativiteit dit jaar niet in het maken, maar in het verwerken. In het verdragen. In het opnieuw vormgeven van wie ik ben binnen een nieuwe fase. Wat ik leerde, is dat creativiteit niet altijd vraagt om produceren. Soms vraagt het om ontvangen. Om iets dat je vasthoudt wanneer je zelf even niets voortbrengt.

In die stilte kreeg muziek een andere rol. Niet als achtergrond, maar als drager. Muziek vroeg niets van me, behalve luisteren. En dat bleek genoeg.

2025 kreeg zo een duidelijke soundtrack. Met releases van Lorde, Rosalía, Raye en Lady Gaga had het jaar iets om op te leunen. Niet omdat muziek alles oploste, maar omdat het ruimte gaf. Een plek waar verdriet, twijfel en rust naast elkaar mochten bestaan.

Misschien was mijn creativiteit dit jaar minder zichtbaar, maar niet afwezig. Het had alleen een andere vorm aangenomen. Minder tastbaar, minder maakbaar. Meer intern. Volgend jaar; meer stilstaan voor een betere balans.